Her Sene Olmaz...

Evet; hepimiz bu Pazar akşamı kaybedilen final sonrası üzüldük; moralimiz bozuldu. Sonuçta sezon performansı itibariyle bakıldığında bu şekilde bir kötü oyunla kaybetmek pek beklemediğimiz bir durumdu diyebiliriz; ama işte Final Four dediğimiz de tam da bu değil mi zaten? Euroleague yönetiminin elindeki en değerli ürünün bu şekilde her daim süprize ve bilinmezliğe açık olması, tek maçın büyüsü vs...

İşte tam da bu yüzden, "bu arenada üstüste 4. kez bulunuyor ve 3.kez final aşamasına gelebiliyor olmak gerçek büyüklük ve başarı göstergesidir" bunu bir kez daha hatırlamamız ve kaybedilen finalin etkisinden çıkarak bu çok başarılı sezonun analizini bu şekilde yapmamız gerekiyor! Unutmayalım ki mevcut düzende bu yüzden başarının gerçek hedefi şampiyon olmak değil Final Four yapmak olarak belirleniyor ve dile getiriliyor her sezon başında. Bu sezon da Fenerbahçe Doğuş bu hedefi artık bize kolaymış gibi gösterdi ve yatırımlarının karşılığını bu sezon da çok rahat bir şekilde aldı, daha 5 yıl öncesinde bu arenada yer alabilmek Türk takımları için Kaf dağının arkasında gibi görünmüyor muydu? Unutmayalım...

Bu görüşü daha gerçekçi kılmak ve olası hayal kırıklığını minimumda tutarak hem basketbol camiasında hem de toplumda yükselen pozitif havayı (Eurocup şampiyonluklarını da katarak) kaybetmemek adına aşağıda 2 büyük takıma dair ufak bir hatırlatma yapmak istiyorum. Umarız ki Pazar akşamı birçok meydanda finali canlı izleyen halkımız, mağlubiyet sonrası bir başarısızlık moduna girerek başarıyla ve iyi yönetimlerle yükselen ilginin düşmesine müsaade etmez. Seneye yine bu arenada buluşmak ve bu heyecanı tekrar hep birlikte aynı ilgiyle yaşamak ümidiyle! Tebrikler Fenerbahçe Doğuş!

İstatistikler:

- Son Şampiyon Real Madrid : Son 8 sezonda 6 kez Final Four, 2 şampiyonluk, kaybedilen 2 final!
- CSKA Moskova : Son 17 sezonda 16 kez Final Four, 3 şampiyonluk, kaybedilen 3 final!

I Feel Devotion !

Alalım Şu Ribaundu!

Fazla bir şey söylemeye gerek yok, video bahsi geçen yerden başlasın diye bu şekilde link vermek zorunda kaldım. Maç anında heyecan ve odaklanma ile gözden kaçmış olabilir ancak bu ve bu tarz ribaundları verdiğimiz sürece büyük maçlarda ve büyük takımlara karşı kazanmak için yetmesi gerekenden daha fazla güç ve enerji harcamamız gerekecek...

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=fTLht2TcA7Y#t=224s

Olympiakos ve Sinan Erdem Arena

2011-2012 sezonunda belki de uzun yıllar sonra Euroleague’de beklentilerin fazla olmadığı hatta sürpriz dahi sayılabilecek bir takım şampiyon oldu. Hikayenin tamamını anlatmaya gerek yok; zaten hem burada bahsettik hem de birçok farklı kaynakta Olympiakos’un beklentileri hep aşağıda tutarak sessiz ve derinden gittiği şampiyonluk yolu ile ilgili birçok yazı kaleme alındı. Bu yazıda bahsedeceğim konu bu masalsı yolculuğun önemli bir durağı olan ve birden fazla kez uğranılan Sinan Erdem Arena’nın bu yolculuğa olan etkileri ve dikkat çekici noktaları ile alakalı olacak:

2011-12 sezonunda hazırlık dönemi dahil toplam 5 kere İstanbul seyahati yapan Olympiakos’un yaptığı ziyaretlerden 2’si Abdi İpekçi’de, diğer 3’ü de Sinan Erdem’de oynayacağı maçlar içindi. Sezon başında organize edilen Two Nations Cup’ta mücadele eden Abdi İpekçi’ye diğer ziyaretini de tarihi bir kapışmaya sahne olan Galatasaray maçı için yapmıştı. Sinan Erdem’e yapılacak ilk ziyaret Aralık ayı başında oynanacak olan Fenerbahçe Ülker karşılaşması içindi.

Bu maça gelene kadar grupta işler pek istenildiği gibi gitmiyor ve herkesin herkesi yendiği bir duruma sahne olan A grubunda Olympiakos için gruptan çıkamama tehlikesi baş gösteriyordu. Sezon başında alınan Kalin Lucas, Matt Howard gibi NCAA’den gelme isimlerin takıma olan katkısı sorgulanmaya, takımın diğer bir kısmını oluşturan genç Yunan isimlerin de buldukları şansları yeterince iyi değerlendiremedikleri görüşü yayılmaya başlamıştı. Rakip FB Ülker de aynı sıkıntıları yaşayan bir başka ekipti ve bu maçı 2 takım da sıkıntıları geride bırakmak için bir dönüm noktası olarak görüyordu. Sezon başından beri takımı yalnız bırakan Fenerbahçe taraftarı salonu doldurmuş, geçen sezon yine burada alınan ve muhteşem giden sezonun sonunu getiren acı yenilginin rövanşını almak istiyorlardı. Maça gelirsek işler özellikle 2. yarıda FB Ülker’in istediği gibi gitti. Jerrels-Ukic ikilisinin yan yana verdiği verim ile sonlara doğru kopan maçta 16 sayılık fark ile kazanan Fenerbahçe oldu.

Bu ağır mağlubiyet Olympiakos adına bir şeylerin değişmesi gerektiğinin anlaşılması adına çok önemli bir dönüm noktası haline geldi. Dip noktayı gördükleri bu maçtan sonra ivme kazanan takım bütün işlerin son maça kaldığı grupta 2. sırayı aldı. Top 16 yıl öncesi de Lucas-Howard gibi isimlerden vazgeçilerek pota altı için çok önemli bir hamle olan Jerome Dorsey ve guard bölgesi için sezonu Partizan’da açan Acie Law transfer edildi. İlginç olan bu iki transferin de yetersiz görülen hatta sorgulanan transferler olmalarına rağmen duble şampiyonluğa giden yolda beklenenden daha fazla katkı verecek olmalarıydı.

Top 16 maçları sürerken yolu önce Abdi İpekçi’ye düşen ancak efsanevi bir mücadele sonunda Galatasaray’a boyun eğen Olympiakos, CSKA’nın ardından 2.lik mücadelesinde belki de dengeleri en çok etkileyecek maç için tekrar Sinan Erdem Spor Salonu’na geldi. 3. maçlar sonunda diğer 3 takım içinde şanslar eşit gözüküyordu ancak; Pire’deki maçta en son periyottaki basit hatalar sonucu yenilen Efes’in kendi evinde bu maçı alarak grupta avantajlı bir konuma geçmesi muhtemel gözüküyordu. Maç öncesi olası bir puan eşitliğinde öne geçmek için averaj hesapları yapılırken maç başından sonuna kadar Olympiakos’un önde olduğu ve Efes’in geriden gelerek rakibini yakalamaya çalıştığı bir karşılaşma izledik. Son dakikalarda tribünlerin çoğu dışarı çıkarken Olympiakos’u da rehavete kapılmasının etkisi ile aradaki fark kapandı. Ancak, hem son hücumlarda sorumluluk alarak zor üçlükler yollayan Vujacic’in kolay bir faul yapması hem de son hücumu savunma yerine atmaya karar vererek maç boyu olduğu gibi plansız bir üçlüğün kaçmasıyla maçın bitmesine sebep olan Ufuk Sarıca’nın tercihleri sonucunda maç bitiminde Anadolu Efes grupta devre dışı kalmıştı. 1,5 ay önce Sinan Erdem’den sorunları büyüterek ayrılan Olympiakos bu sefer buradan mutlu edici bir sonuçla ve daha da önemlisi umut verici bir şekilde istediği oyunu oynamış halde dönüyordu. Gruplar sonunda tek galibiyette kalan Efes ise o galibiyeti de Galatasaray’dan alında 2 Türk takımı da grupta çaptan düşmüş oluyordu. O galibiyetin de yine Sinan Erdem’de olduğunu eklersek bu salonun Olympiakos için önemini anlamak daha da kolaylaşıyordu. Ancak; bu şekilde çeyrek finale çıkan takım için bu salonun hikayesi burada bitmeyecekti.

Bütün sezon olduğu gibi çeyrek final serisinde de beklentinin üzerine çıkan ve Siena’yı 3-1 ile geçen Olympiakos’un yolu Final-Four için tekrar Sinan Erdem Arena’ya düştü.2011-2012 sezonu için İstanbul’a 5., Sinan Erdem’e 3. geliş  olan bu son uğramada zaten bu noktaya gelmesi beklentileri aşarak sürpriz derecesine çıkan takımın hedefi ‘underdog’ olmanın avantajını kullanmak ve bu yolla ‘sürpriz’ seviyesini aşarak küçük çaplı bir ‘mucize’ yapmaktı. Olası bir 3.lüğün dahi büyük sürpriz olacağı bir ortamda ilk adımda Barcelona karşısına çıktılar. Baştan sona önde götürdükleri maçı müthiş akıllı bir oyunla kazanmaları sonucunda zaten ‘büyük sürpriz’ adımı gerçekleşmişti. Cuma akşamı 2012 finalinin rövanşı alındıktan sonra Pazar akşamı ise işin geri kalan kısmının tamamlanması ile birlikte ‘mucize’ kavramının içi doldurulmuş olacaktı.

Euroleague’de 2011-2012 sezonunun kapanışı anlamına gelen final maçının ilk 25 dakikası beklenildiği gibi geçmiş ve CSKA Moskova skor ve oyun üstünlüğünü sağlamıştı. 28. dakikada 19 sayı olan farkın inanılmaz bir şekilde nasıl kapandığını ise anlamak maçın canlı izlenirken akılda kalan kısımları biz dahil çoğu kişiye yetmedi. Son saniyede Printezis’in tek elinden potaya doğru giden atış ‘mucize’nin gerçekleştiğini gösteriyordu. 97’den beri bekleyen kupaya beklenen kupaya belki de son yıllardaki en düşük yatırım ve beklentiyle girdikleri sezonda ulaşan takımın oyuncuları, sahipleri, yöneticileri ve hatta bazı tarafları bu anı kutlamak için Sinan Erdem’in parkeleri üzerindeydi artık. Kutlamalar ve sevinç gösterilerinden hemen sonra 2011-2012 sezonu Euroleague kupası ine aynı parkeler üzerinde Olympiakos’lu ellerin üzerinde havaya kalktı. Bu ana da yine sezon boyunca bu takımın yaşadığı önemli anlara sahne olan Sinan Erdem Arena tribünleri en yakından tanık oldular. Bu sayede bir sezonda farklı niteliklerde maçlar oynadıkları bu salon da Olympiakos’un tarihine geçmeyi ve hiç unutulmayacak anıların yaşandığı bir salon olarak hatırlanmayı hak etmiş oldu.

Tarihe baktığımızda İstanbul’da düzenlenen 1992 Euroleague Final-Four finalinin, futbolda 2005 Şampiyonlar Ligi finalinin de bu tarz tarihi olaylara sahne olduğu hatırlanacaktır. Ancak bu sezon bu sahnenin sadece filmin sonunda değil, ortalarında da bazı kırılma anlarına ev sahipliği yaptığını unutmamak gerekir. Yeni sezon kuralarına göre Ekim ayında Olympiakos takımı Anadolu Efes deplasmanına çıkmak için muhtemelen yine Sinan Erdem Arena’ya gelecek. Bakalım bu geliş de mevcut hikayenin devamına ya da yeni bir hikayenin başlangıcına sebep olabilecek mi hep beraber göreceğiz.

Ali Şen Başkan CSKA Şampiyon !

Kaynak: Sporx

Final - Four 2012 : CSKA Moskova

Final - Four'a geçilen 1988 yılından bu yana bu organizasyonda 10 kez Final-Four oynamış ve toplamda 6 kez de şampiyon olmuş Rus devi  60’lı yılların efsanevi Bochkarev’li, Volnov’lu  Kulkov’lu kadrosuna nazire yaparcasına bu sezona inanılmaz transferlerle başladı. NBA patentli Krstic, Krilenko ve Avrupa’nın yeni yıldız guardı Teodosic transfer edilerek Khryapa, Shved, Lavrinovic, Siskauskas, Gordon, Ponkrashov, Kaun gibi müthiş isimlerin yanına eklendiler. Başlarına da Litvanya’yı Avrupa şampiyonu yapan koç Kazlauskas getirildi ve bu kadro tartışmasız Euroleague’in bir numaralı şampiyonluk adayı haline geldi. CSKA da bu beklentinin altında ezilmedi, tersine rakiplerini ezdi. İlk grubu 10’da 10 galibiyet ile geçti ve rakiplerine ortalama 14,1 sayı fark atarak adeta dosta düşmana göz dağı verdi. Özellikle Krstic-Krilenko-Kaun’la sağlanan pota altı ütünlüğü, Teodosic kumandalı  pick&roll hücumları ve Shved –Siskauskas ikilisi ile gelen isabetli dış şutlar ile maçlar çoğu kez şova dönüştü. İkinci turda da tablo değişmedi. İki Türk takımı A.Efes ve Galatasaray M.P. ile aynı gruba düşen CSKA ilk üç maçı yine güle oynaya kazandı. Ancak  dördüncü maç Türk basketbol tarihinin en unutulmaz maçlarından birine sahne oldu. G.Saray M.P. hemen hemen her  pozisyonda  kendisinden fizik ve yetenek olarak çok üstün rakibini inanılmaz bir seyirci desteği ile yenerek bu devinde yenilebileceğini ispatladı. Sonrası ise CSKA’nın yeniden toparlanması ve rakiplerini tekrar ezmesi ile geçti ve grubu açık ara birinci sırada tamamladılar. 

Son 8’de karşılaşlarına sezonun G.Saray M.P. ile  masal kahramanlığını paylaşan takımı Gescrap Bilbao çıktı. Bask bölgesinin basketboldaki temsilcisi  mütevazi kadrosu ile özellikle evinde CSKA’YA direnmesine rağmen seri 3-1 ile bitti ve CSKA herkesin beklediği gibi İstanbul biletini fazla zorlanmadan aldı. Şimdi İstanbul’da oynayacakları Panathinaikos maçını bekliyorlar ki, normal sezonda birinci turda aynı grupta yer alan iki takımın maçlarında CSKA rakibini hem içeride hem dışarıda yenmişti. Hemen herkes tarafından sezon başından beri favori gösterilen takımın bu baskıyı nasıl kaldırabileceği ve daha da çok yarı finalde Obradovic'in muhtemel tuzaklarına düşüp düşmeyeceği merak konusu.